دوم آنكه عيب‌گوى مردم و عيبجوى مخدوم خود و كسان او نباشد . سيم آنكه با مخدوم خويش خيانت نكند . چهارم آنكه از خلاف فرمان او محترز باشد . پنجم آنكه اسرار مخدوم خويش و اتباع او با كس نگويد . ديگر بايد كه اگر روزى گناهى يا تقصيرى از او صادر گردد خود را نادان سازد و اظهار نادانى كند تا حمل زلّت او بر سهو و نادانى نمايند . چه جرمى كه از سر سهو و خطا باشد فاعل آن معاتب نباشد . ديگر بايد از خشم پادشاه هميشه ترسان باشد . مثل هركه خشم پادشاهان و پند حكما خوار گيرد خوار گردد .